Red de Olifant!

Het is ontzettend realiteit; (kinder)boekwinkels die uit het straatbeeld verdwijnen, leeshonger die met ebooks gestild wordt, boeken die online aangeschaft worden. Als ik daar zelf iets over moest schrijven zou het denk ik een thriller worden, want het klinkt me als horror in de oren.

Het schrijverskoppel Pieter Feller en Tiny Fisscher daarentegen zagen de humor er wel van in. Of nee, dat geloof ik oprecht niet! Maar ze weten het wel allemaal in een pakkend en vermakelijk verhaal te verpakken.

Na een paar bladzijden zat ik al met het lied “Er is geen bal op de tv, alleen een film van…”. Exact, Dorus en Dee zijn de twee kinderen van Fien, de eigenaresse van kinderboekwinkel ‘En toen kwam er een olifant’. Ik moet bekennen dat ik géén idee heb hoe het betreffende lied verder gaat en nauwelijks weet wie Doris Day was, maar deze zinnen heb ik van mijn moeder mee gekregen.

Dit soort verwijzingen zit het boek vol mee! Iedereen zal Jacques Vriens herkennen in Sjaak Limburg en Paul van Loon in Pol Frankenstein. En ik neem aan dat prinses Valentien eigenlijk prinses Laurentien moet voorstellen.

Als de gierige huisbaas de huur ineens flink wil verhogen, komt de kinderboekhandel in de problemen. Dat kan Fien niet betalen! Dorus en Dee bedenken een plan om de boekhandel te redden en hier zetten ze hun kinderlijke onschuld voor in. Ondanks enkele leugentjes om bestwil reageren alle schrijvers positief en komen ze allemaal in actie om de kinderboekhandel te redden.
Ook het dochtertje van de stomme huisbaas komt in actie. Tégen haar vader!

Ik heb er van genoten door de luchtigheid van het verhaal. En door de herkenbare situaties, zoals die klant die vijf minuten voor sluitingstijd nog zeven cadeaus voor zeven verschillende kleinkinderen nodig heeft. En natuurlijk door het heerlijke verhaal dat Feller en Fisscher hebben neergezet: grappig en spannend.
Aangevuld met de sprekende illustraties van Natascha Stenvert.

Toch had ik liever gehad dat het een science fiction verhaal was… Of kunnen we er voor zorgen dat het een historisch boek wordt en we over twintig jaar zeggen ‘Boekhandels die omvallen? Daar kunnen we ons echt níets bij voorstellen!’

Het grote-etiketten-avontuur

Weet je wat allergenen zijn? Weet je ze (allemaal) te benoemen?
Nee? Geluksvogel!
Dat betekent namelijk dat jij en je directe omgeving alles mag en kan eten/drinken wat iedereen wil. Ik zeg niet dat alles goed voor je is, maar als je wilt kun je al het voedsel nuttigen.

Natuurlijk kan ik dat ook!
Ik zou héél héél heeeeeel graag een Bossche Bol bij Jan de Groot halen en helemaal zelf opsmullen. Echt, het water loop uit mijn  mond bij de gedachte. Wat een gemis is dat, al zeven jaar lang! Want als ik dat doe, heb ik daar dagen tot een week last van. En mijn gezinsleden, en collega’s niet te vergeten, ook.

Het is dus alweer zeven jaar geleden dat ons grote etiketten-lezen-avontuur begon. Je treft de (koe)melkbestanddelen in de meest vreemde producten aan. Van brood tot in bouillonblokjes, zelfs in kipfilet in vleeswarenplakjes gesneden zit melk.
Inmiddels hoeven we nauwelijks nog te kijken. Hooguit nieuwe producten of nieuwe receptuur producten checken we nog.

Tot enkele weken geleden…

Een lang uitgesteld bezoekje aan een mesoloog kwam in de agenda te staan. Allerlei kwaaltjes en klachtjes passeerden de revue. Ergens kom je dan op het punt dat je er klaar mee bent.
Heel eerlijk? Ik wist het allang! Misschien was het onbewust zelfs wel de reden dat ik het maken van een afspraak steeds uitstelde. Want jemig, ik ben vegetariër* én heb een koemelkallergie, als daar nog iets bij komt, wordt het wel heel lastig (voor anderen).
Je voelt hem aankomen hè? Inderdaad, er werd bij mijn eerste consult onder andere tarwe-intolerantie gediagnosticeerd.

Tarwe is dus net zoiets als melk; het zit o-ver-al in! Zelfs in zogenaamd 100% speltbrood stoppen ze tarwe. De enige melkvrije satésaus bevat… tarwe! De salades voor op brood bevatten tarwe, couscous ís tarwe, bouillonblokjes en knoflooksaus bevatten tarwe, over alle koekjes nog maar te zwijgen.

Voor ons is een nieuwe etiketten-lezen-avontuur begonnen.

*Na vijf jaren als fanatiek vegetariër door het leven te zijn gegaan, heb ik het nu opgegeven. Los van het feit dat er anders wel erg weinig te eten overblijft, bevatten vleesvervangers (bijna) allemaal tarwe. Dus in plaats van die eiersalade waar tarwe in zit op mijn brood, gaat er nu een plakje verantwoord kipfilet op. En nog beter: ik hoef nu de gehaktballen van mijn schoonvader niet meer af te slaan! Ondanks het nog steeds van een dier gemaakt is (niet bij nadenken, niet bij nadenken), heb ik die stiekem toch af en toe gemist.

Zoektocht naar de liefde

Date 6

Ze heeft haar nieuwe zwarte jurkje aangetrokken en een tijd voor de spiegel gestaan om haar make up extra mooi op te brengen. Ze hoort de claxon van een auto. Het is tijd om te gaan.

Omdat hij gelijk weg wilt rijden, geeft ze hem een vluchtige kus op zijn wang. Hij heeft de radio aanstaan. Het nummer Man! I feel like a woman van Shania Twain wordt daar gedraaid. De tekst zorgt dat ze nog meer in de stemming komt voor deze avond.

Hij neemt haar jas aan en geeft het af aan bij de garderobe. Ik kijk om heen en zie dat het een chique restaurant is. In mijn eigen stadje ken ik vrijwel iedere eetgelegenheid. Ik vind het leuk om iets nieuws te ontdekken.
De ober biedt ons een tafel bij het raam, dat uitkijkt over de prachtige tuin aan de achterzijde van het restaurant. Het kaarsje wordt aangestoken en eerste glazen wijn worden gevuld.

Halverwege het hoofdgerecht voel ik hoe hij zijn benen strekt. Heel bewuste bewegingen onder tafel. Zijn onderbenen rusten tegen de mijne aan.
We proosten op een leuke avond en kletsen over van alles. Ongedwongen. Het is een hele fijne avond.

Hij wil me graag een hapje van zijn dessert laten proeven. Een warme brownie met vanille ijs en karamelsaus staren me vanaf zijn bordje aan. Het ziet er heerlijk uit. Hij buigt zich over tafel naar me toe met een lepeltje vol goddelijke smaken. Zijn andere legt hij op de mijne en laat het daar rusten, terwijl ik van zijn dessert geniet.

Nadat hij de rekening heeft voldaan houdt hij mijn jas weer voor. Bij het aantrekken geeft hij stiekem een kus in mijn haar. Hand in hand lopen we naar de auto.

Thuis trekken we nog een flesje wijn open. We kruipen dicht tegen elkaar aan op de bank. Hij vraagt naar mijn plannen voor morgen. Het is mijn eerste vrije zondag sinds tijden.
“Zullen we nadat we de honden van mijn ouders uitgelaten hebben een wandeling langs het strand gaan maken?” Vraagt hij.
Ik glimlach en kus hem als antwoord.

Zoektocht naar de liefde

Date 5

Het is een frisse avond. Het is iets te koud om op een bankje in een park te wachten. Maar haar date wilde nu eenmaal graag hier afspreken, zodat ze samen een wandeling konden maken. Daar heeft ze zeker niets op tegen. Als ze op wilt staan om zichzelf weer warm te lopen, ziet ze hem aankomen. Hij zwaait al van afstand naar haar en ze loopt hem tegemoet.

De avondwandeling duurt best lang. Hier en daar blijven ze stilstaan om elkaar bij het praten te kunnen aankijken. Of om iets moois uit de natuur te bekijken. Hij heeft een passie voor natuur en zij laat zich graag meer over vogels, paddestoelen of mossen vertellen.
Stiltes vallen er af en toe ook, maar die ervaart ze niet als last.

Het begint een beetje te schemeren als ze door de standaard gespreksstof heen raken.
Ze heeft hem verteld dat ze een verantwoordelijke kantoorbaan heeft en graag nog wil verder groeien in haar werk. Ze overweegt zelfs een nieuwe opleiding te gaan volgen. Hij lijkt het prima te vinden dat zij haar eigen leven heeft.

“Ik heb al vrij lang gestudeerd en ben daar wel een beetje klaar mee.” Hij vertelt dat hij ooit op de mavo begonnen is, en daarna via een mbo en hbo naar de universiteit is geweest.
“En nu ben ik eindelijk klaar, maar wil ik een gezin in plaats van een carrière.” vult hij lachend aan.
Hij heeft een mooie brede lach.

Hij ziet een bosuil in een hoge boom, maar hoe hard ze ook haar best doet, ze kan hem niet vinden.
Hij pakt haar hand en wijst daarmee in de juiste kijkrichting. Het is, na de wangkusjes bij de kennismaking, de eerste keer dat hij haar aanraakt. Het geeft een tintelend gevoel in haar buik. Zijn heup drukt tegen die van haar aan en hij stuurt haar arm nog iets naar rechts.
“Die hele dikke uitstekende tak daar en dan twee takken erboven. Tegen de stam aan.”
“Jaa!!” wil ze hard roepen maar houdt zich in. Ze kijkt hem verheugd aan, maar ze is direct de hele uil vergeten.

Als ze elkaar eindelijk weer loslaten, is de vogel gevlogen. Ze bezwijkt bijna van zijn dromerige ogen die haar aankijken. Of dit een serieuze relatie gaat worden weet ze nog zo net niet, maar op dit moment wil ze maar één ding…

Het wordt haar huis.

Zoektocht naar de liefde

Date 4

Zó schattig! Ze stottert een beetje. Haar date die er sportief uitziet en volgens haar profiel de halve wereld al over gereisd is, hapert verlegen in de eerste zinnen van hun kennismaking. Ze wordt er zelf ook een beetje onhandig van.

De barman geeft ze hun droge witte wijn en ze proosten op een leuke avond. Ze raken geanimeerd in gesprek. Een goed begin. Al snel wordt er niet meer gestotterd en ze merken niet dat er meer mensen om hun heen aan de bar komen staan. De barman vult ongemerkt het kommetje nootjes bij en zet twee nieuwe volle glazen wijn bij ze neer.

Langzaam gaan ze dichter bij elkaar zitten. Voornamelijk omdat de muziek iets harder gezet is. Al lijkt geen van beide er veel bezwaar tegen te hebben om de ander te naderen.
“Kom,” haar date pakt haar bij de hand, “we gaan dansen.”

Dorstig en warm weten ze twee barkrukken terug te veroveren. Haar date wenkt de ober en besteld wederom twee wijn. Ze vertelt dat ze in India voor het laatst zo fijn met iemand gedanst heeft. Dat was de dansleraar haar hotel, een beroemde danser in India en omliggende landen. Prijswinnend ook, dacht ze. Dromerig vertelt ze over haar voettocht door dat land. Het was geweldig. Maar ach, om terug te komen op de dansleraar, die was vooral geïnteresseerd in een trip naar Nederland en niet zozeer in haar.

Zij zou zelf vaker willen reizen, maar een voettocht? Ze weet niet of ze daar het uithoudingsvermogen voor heeft. Om een beetje vooruit te komen is vijf kilometer per dag natuurlijk niet genoeg, voegt ze er lachend aan toe. Haar date stelt vervolgens dat het een kwestie van trainen is, dus dat ze best eens samen op vakantie zouden kunnen gaan.
Samen op vakantie? Het is de eerste date en nu al filosoferen over een vakantie samen. Dat gaat haar iets te snel. Maar haar date geeft het gevoel niet te tijd om te vestigen door aan te geven dat het toch wel wennen zal zijn om samen te reizen. Ze doet het al zo lang alleen.

Het was een heerlijke avond. Ze kussen bij het afscheid. Haar date vliegt morgen naar Hong Kong voor een voettocht door Japan. Maar ze zal het haar direct laten weten als ze weer terug is!

Zoektocht naar de liefde

Date 3

Te mooi om waar te zijn. Volgens haar profiel passen ze zo goed bij elkaar, dat ze niet anders kon dan een afspraak maken. En wel in haar favoriete eetgelegenheid met heerlijke veganistische gerechten op de kaart.

Alsof ze om een hoekje heeft staan gluren, komt ze op exact hetzelfde moment bij de lunchroom aan. Ze begroeten elkaar en stappen de zaak binnen. Een ober pakt hun jassen aan en wijst hen een tafeltje.

Als haar date haar muts afzet, ziet ze dat de lange blonde haren van haar profielfoto zijn ingeruild voor regenboogkleuren. Heerlijk recalcitrant en het staat haar nog goed ook.
“Gedaan in het kader van de klimaatmars.” Zegt haar date al wijzend naar haar hoofd. Jawel, daar is ze geweest. Het was nát! Maar het gevoel was bijna magisch. Zoveel mensen met hetzelfde doel. Heel fijn! Bijzonder, ze zijn er allebei geweest zonder het van elkaar te weten.

Haar date werkt in een buitensportwinkel en houdt zelf er zeker van om buiten te zijn. Wandelen, fietsen, kanovaren of klimmen in de bergen. Wintersport is minder haar ding.
Oh ja, lezen vindt ik ook heerlijk. Is haar reactie als ze vertelt dat het een van haar vrijetijdsbestedingen is. Het voelt een beetje onnatuurlijk aan. Heel dubbel, want het voelt ook ontzettend fijn om bij haar te zijn. Maar het lijkt of ze exact zegt dat zij wil horen.
Op de vraag wat ze zoal leest, komt dan ook een vaag ‘oh alles wat voorhanden is’.

Haar date roert een beetje in haar pokébowl en neemt er nauwelijks een hap van. De ober ziet het ook en komt vragen of alles naar wens is. Ze knikt en zegt dat ze alleen niet zo’n honger heeft. Dat kan natuurlijk gebeuren.
“Ik vind die kemirinoten toch zo heerlijk!” verzucht ze. Maar haar date kijkt gespannen in haar bowl. Op zoek naar kemirinoten die er niet zijn.

Of ze wel eens een vriendin heeft gehad, wordt haar gevraagd. Ze antwoord dat ze één keer eerder een liefdesrelatie gehad heeft met een leuke meid die nu een goede vriendin van haar is. Dan lichten de ogen van de date op. Binnen enkele minuten is de ontspannen eerste afspraak omgeslagen in een grote ‘ik wil seks met jou’-flirt. Ze raakt haar aan, kijkt ondeugend en komt langzaam dichterbij zitten. Ze wordt er ongemakkelijk van. Alleen maar vanwege de omslag. De date zit hier met een ander doel?Ze splitsen de rekening en krijgen hun jassen terug. Buiten is het gaan regenen. Ze sprinten samen naar een luifel aan de overkant van het pleintje, waar ze schuilen om afscheid te nemen. Haar date komt heel dicht bij haar staan en fluistert in haar oor: “Jouw huis of het mijne?”
Direct weet ze hoe laat het is. Ze duwt haar van zich af. “Jemig, was dit je plan?!”
Haar date heeft gelijk door dat ze geen enkele kans maakt. Haar gezicht staat strak. Waarschijnlijk kwaad op zichzelf dat het haar niet gelukt is. “Ja natuurlijk, om welke andere reden zou ik met een lezende duurzaamheidsfreak afspreken?”

Haar profiel was inderdaad te mooi om waar te zijn…

Zoektocht naar de liefde

Date 2

Hij is aan de late kant.
Ze zit aan een tafeltje aan het raam op hem te wachten en voorbijgangers te bespieden. Winkelend publiek met tassen vol van Primark, Bijenkorf en kleinere varianten van Ici Paris en Douglas. Er komt een patatje voorbij waarbij de mayo aan de buitenkant van het zakje druipt. Een knalgele sportauto met een flinke bas in de muziekinstallatie rijdt naar de parkeerplaats achter het restaurant waar ze zit. Een ouder echtpaar strompelt gearmd voorbij, terwijl een skater ze flexibel omzeilt.

De deur gaat open, maar hij is het weer niet.
Toch staat hij twee tellen later naast haar tafeltje: “Jij bent toch mijn date van vanavond?”
Ze kijkt hem aan en ziet de gelijkenis met zijn foto. Alleen de grote donkere zonnebril verbergt zijn halve gezicht, waardoor ze hem niet had herkend. Ze knikt vertwijfeld.

Nog voor hij zit heeft hij de ober al laten komen.
“Voor mij een goed glas bier en deze chick,” hij kijkt van haar naar haar glas, “heeft zichzelf al voorzien zie ik.” Schudt hij nou afkeurend met zijn hoofd, of ziet ze dat verkeerd?

Hij begint direct over zichzelf te vertellen. Hij werkt als treinconducteur, maar dat vindt hij niet belangrijk. Dat is maar werk dat nodig is voor het geld. Hij vertelt liever over zijn hobby’s. Minimaal vier keer in de week gaat naar de sportschool. Want hij moet natuurlijk wel in shape blijven voor de vrouwtjes, lacht hij hard om zijn eigen grap.
Daarnaast hangt hij graag met zijn vrienden in ‘tha pub’ of op het basketbalveld in de wijk. Ja, sportief is hij wel. Ook buiten de sportschool. Waarna hij zijn glas bier pakt en het in één teug leegdrinkt.

“En jij, schoonheid? Wat doe jij zoal?”
Ze moet even nadenken wat ze aan deze haan kwijt wil, want tot een diepgaand gesprek denkt ze dat het niet zal leiden. Ze vertelt dat ze werkt als secretaresse van een klein bedrijf, maar daarnaast een studie biologie doet. Ze wil van het voorjaar graag naar het May eiland om de papegaaiduiker te bestuderen, maar dat kan alleen als ze haar appartement in die periode verhuurt krijgt. Nee, ze is niet zo sportief als hij, toch mag ze graag een stuk fietsen, wandelen of een rondje hardlopen.
Ze heeft eenzelfde waterval over hem uitgespuwd als hij over haar deed. Alleen deed zij het niet om indruk te maken. Hij kijkt haar nadenkend aan.

“Waarom koos je mij uit voor een date?” Hij klinkt ineens een tikje onzeker.
Ze buigt een beetje naar hem toe en zegt dat ze hem ingeschat had als een fatsoenlijke sportieve kerel met een leuke baan, en mooie blauwe ogen die ze vandaag helaas nog niet zonder zonnebril heeft mogen bewonderen.

Met een ruk gaat zijn zonnebril af. Hij kijkt haar strak aan. Heel even ziet ze lichte verbazing in zijn blik, maar dat slaat om in vlammende ogen. Toch klinkt zijn stem kalm als hij zegt hij opstapt.
“Ik denk niet dat het iets wordt tussen ons. Je hebt al zo je eigen leven opgebouwd, dat ik denk dat ik daar niet in pas.”

Ze knikt. “Ik denk dat je gelijk hebt. Ik ben niet bepaald een volgzaam type.”
Maar hij hoort het al niet meer, want hij staat al buiten en laat haar met de rekening achter.

Zoektocht naar de liefde

Date 1

Half zes in restaurant ’t Sterretje, met in het logo een halve ster. Waarschijnlijk om aan te geven dat ze die ster nooit gaan halen. Ze weet eigenlijk al genoeg, maar het is pas de eerste date. Ze geeft het een kans. Hoe erg kan het zijn?

Hij geeft haar een hand en kijkt straal langs haar heen. Wat schattig, hij is verlegen. Hij pakt haar jas aan, maar vergeet het vervolgens op de kapstok te hangen. Terwijl zij gaat zitten, stamelt hij iets over de stoel die hij aan had moeten schuiven.

“Alleen een hoofdgerecht is voor mij goed. Voor jou toch ook?” zegt hij onzeker doch dwingend. Heeft hij haar al beoordeeld en weet hij niet hoe snel hij hier weg moet komen? Of is hij een krent? Ze wil anders best zelf betalen. Hoewel, gezien dat halve sterretje… Laten we het inderdaad maar bij het hoofdgerecht houden.

Zij praat. Hij knikt of schudt.
Op bijna alle vragen die ze stelt, geeft ze zelf maar antwoord, want het zijne blijft uit.

In je profiel staat dat je games ontwikkelt. Is dat hobby of werk?”
Er verschijnt een brede glimlach op zijn gezicht. Zo is hij best knap!
Met zijn wijsvinger duwt hij het ouderwetse brilletje hoger op zijn neus. Dan steekt hij van wal. Het is begonnen als hobby, maar hij verdient er nu zijn brood mee. En een best aardig brood ook. Hij startte eerst met een simpel spelletje voor zijn neefje, die toen nog een kleuter was. Het programmeren is fantastisch werk om te doen.
Hij steekt van wal over broncode, script, compiler en nog meer moeilijke woorden. Of ze hem kan volgen, vraagt hij. Ach, vast wel, zo ingewikkeld is het niet. En hij ratelt vrolijk verder. Steeds enthousiaster.

Tot hij in zijn gebaren zo enthousiast wordt, dat hij op zijn lepel slaat. Deze hing nog zijn met vette kerriesaus overladen bord en vloog door de lucht richting onze linker buren. In een poging om zijn lepel op te vangen voordat de gele vlekken op de witte colbert van de buurman slaan, gooit hij zijn wijn om.
Rode wijn. Nog geen slok van gedronken, want hij drinkt geen alcohol. Dat was hij alleen even vergeten toen hij stotterend tegen de ober zei dat hij hetzelfde nam als zijn date. Was hij echt haar naam alweer vergeten?
De rode wijn vloeide rijkelijk over tafel. Over haar broek. Druipt haar tas in. Geen redden meer aan.

Ook niet aan de date trouwens.

IJzige discipline

IJsblokjes‘s Avonds voor tv. Hét snoepmoment van de dag. Geen chips dit keer.
Volop geniet ik van iedere lepel zoetigheid. De kou op de tong. Het kraken van de koek en chocolade.

Als ik nu stop met eten, heb ik morgen lekker ook nog wat.

Lepel voor lepel. Ik smul er zo van. Elke hap opnieuw.

Ik moet echt stoppen. Dit is de laatste hap.

Als ik te veel eet word ik vast misselijk.
Dus die is de laatste hap.

Ach, één hapje nog.

Dit is écht de laatste lepel.

Is het nog wel zinvol, of is de bak al zo leeg dat ik hem net zo goed leeg kan eten?

Nee nee, gewoon stoppen nu. Nog één keer die lepel in je mond en dan is het klaar.

Ppppffff, wat heb je toch een ijzige zelfdiscipline nodig om een geopende bak (vegan) Ben & Jerry’s terug in de vriezer te zetten!

Nog één allerlaatste hapje.

Vooruit, de aller-, allerlaatste dan.

Zo, lepel in de vaatwasser en de bak… in de container. Leeg!

Gratis af te halen

BarbieHet begon allemaal met een zak gratis speelgoed. En het was niet eens onze zak.

Iedereen kent ze wel, de Facebook pagina’s met vraag en aanbod. In het bijzonder de “gratis af te halen”, waar meestal een hoop meuk op gezet wordt. Of nou ja, je kunt het maar nét nodig hebben natuurlijk! De keuken die je zelf mag komen monteren, het half afgemaakte borduurwerk of de magnetron waar de vier jaar daarvoor ontplofte macaronischotel nog in terug te vinden is.

Ik pis altijd naast de pot als er pareltjes tussen staan. De (niet-werkende?) moeders, en vaders, maar die zie ik zelden reageren, die de hele dag de tijd hebben om Facebook te checken zijn me áltijd voor.

Blijkbaar had mijn schone zussie meer geluk. Ze kon een zak speelgoed gratis afhalen. Dat soort speelgoed gebruikt ze bij gebleken geschiktheid bij de kinderopvang. Maar er zat een dvd in en die gebruiken ze niet bij het kdv. Haar zoonlief zat niet bepaald op die film te wachten, maar onze dochterlief vond het misschien wel leuk.

Dát hebben we geweten! Ik denk dat we “Barbie en de 12 dansende prinsessen” inmiddels zo’n 25 keer gezien hebben. Aaaarrggg, we worden er een beetje gek van. Dochterlief niet, als ze niet kijkt, speelt ze scènes na. Er wordt heel wat van steen naar steen gedanst.

Er was maar één remedie; op zoek naar een andere Barbie film.

“Die heeft ze nog niet!”
“Oh, hier heb ik er ook eentje.”
“Wacht, deze is ook nieuw.”
“En deze.”
“En deze.”

Leuk, zo’n kringloop! Blijkbaar heeft een ander meisje net haar halve collectie gedoneerd, omdat ze er te oud voor geworden is.
We hebben inmiddels keuze te óver. Zoveel dat dochterlief niet kiezen kan.

Tja, dat kunnen wij willen, een opvoeding met Disney sprookjes…. Maar het kind kiest toch écht zelf. En zo hoort het ook!